WVcycling.com

Biografie

In 1996 wist een jonge Karsten Kroon in zijn eigen streek al knap de Ronde van Drenthe te winnen. De echte doorbraak waarmee hij bewees dat hij geen eendagsvlieg was, en een profcontract versierde, kwam twee jaren nadien. In 1998 won hij een etappe en het eindklassement van de Ster Elektrotoer. Het jaar daarna kon Kroon aan de slag voor Rabobank. Voor de renner uit het noorden van Nederland verliepen de eerste jaren bij Rabobank moeizaam. In 2001 won hij prompt de Zwitserse eendagsklassieker GP Kanton Aargau Gippingen.

In 2002 reed Kroon een verdienstelijk voorseizoen, wat resulteerde in een selectie voor de Tour de France. Kroons debuut verliep goed, in de achtste etappe naar Plouay op zondag ‘quatorze julliet’ trok Kroon in de aanval. Ook ploeg- en streekgenoot Erik Dekker maakte deel uit van de zevenkoppige kopgroep, die niet meer zou worden bijgehaald door het peloton. Mede door een tactisch subliem uitgespeelde etappe van het Raboduo kon Kroon de etappe naar zijn hand zetten in de sprint. De wereld maakte kennis met Karsten Kroon: snel, tactisch en emotioneel. Diezelfde etappe kende een opmerkelijke uitslag op de Franse feestdag: Nederlander Kroon won, voor zijn landgenoten Servais Knaven en Erik Dekker.

Maar daarna verliep het een stuk minder voor Kroon, zelfs zo matig dat hij het daaropvolgende jaar niet eens een selectie verdiende voor de Tour de France. Het jaar ervoor nog een etappe winnen, het volgende jaar niet mee mogen doen. Dat wilde er bij ‘Kroon met zijn engelenogen’ niet in. Het betrof de eerste botsing tussen renner en ploeg.

Gemotiveerd door frustratie begon de Dalenaar zijn seizoen in 2004. Hunkerend naar nieuw succes sprong hij mee in de vroege vlucht in de Duitse klassieker Rund um den Henninger Turm, op de eerste dag van mei. Een kopgroep waarin ook sprinter Danilo Hondo, met zijn snelle sprintersbenen van Duitse makelij, zijn plek had gevonden. In de stomende regen kon T-Mobile de kopgroep niet in de kraag vatten. Kroons kansen stagneerden in de finale doordat hij genoodzaakt werd van fiets te wisselen. Kroon gaf niet op en wist zich terug te knokken in de vooruitblijvende groep. In de sprint diende hij af te rekenen met Hondo. Kroon probeerde de Duitser te verrassen door de sprint vroeg aan te gaan, de Rabobankrenner slaagde in zijn opzet en wist de laatste voorjaarsklassieker te winnen en Hondo in eigen land naar de tweede plaats te verwijzen.

Na het grote succes in 2004 volgden twee moeizame jaren, waarin Kroon weliswaar twee jaar de Tour de France mocht rijden. In de Amstel Gold Race van 2005 volgde een tweede grote treffen met de ploeg, Kroon moest zijn eigen winstkansen opofferen voor het ploegbelang. Michael Boogerd en Oscar Freire werden uitgespeeld als kopmannen. Kroon was het beu en van mening dat hij meer kon en verdiende dan de rol waarin hij zich moest schikken.

Uiteindelijk koos Kroon, na belangstelling van vele ploegen, voor Team CSC. Kroon voelde zich meteen thuis bij het Deense CSC. Samen met ploeggenoot Frank Schleck kon hij voor zijn eigen kansen gaan in de heuvelachtige klassiekers. De Amstel Gold Race van 2006 werd gewonnen door Schleck, een zege waarin ook Kroon een belangrijk aandeel had. Zelf toonde hij zich in zijn element met een uitstekende derde plaats in de Waalse Pijl. Kroon liet weten zich op zijn plaats te voelen bij CSC en zich niet voor te kunnen stellen ooit nog voor een andere ploeg te gaan rijden. Later dat jaar boekte Kroon zijn eerste twee ritzeges voor CSC in de Drei Länder Tour. Ook op het wereldkampioenschap van 2006 behoorde Kroon tot de beste mannen in koers.

Het voorseizoen van 2007 viel lichtelijk tegen voor Kroon. In de Ronde van California liep hij een gebroken rib op. Een vierde plaats in de Ronde van Vlaanderen mocht het hoogtepunt worden genoemd van het voorseizoen. In de heuvelachtige klassiekers kon hij zijn prestaties van vorig jaar niet evenaren.

Lieuwe van der Molen