|
|
Oscar Freire Gomez |
|
| |
|
|
| |
|
Achternaam |
Freire Gomez |
|
| Voornaam |
Oscar |
| Nationaliteit |
Spaanse |
| Geslacht |
Man |
| Geboortedatum |
15 februari 1976 |
| Leeftijd |
32 jaar |
| Geboorteplaats |
Torrelavega (Spanje) |
| UCI-code |
ESP19760215 |
| Website |
- |
|
|
|
Biografie
Oscar Freire werd geboren in Torrelavega in het jaar 1976. Op tweejarige leeftijd werd na een ernstige infectie zijn voet na drie onsuccesvolle operaties bijna geamputeerd. Vanwege zijn jonge leeftijd besloten de artsen te wachten, en uiteindelijk genees zijn voet vanzelf.
Ruim 20 jaar later, nadat hij net naast een gouden medaille greep op het wereldkampioenschap bij de beloften, werd hij prof bij het bescheiden Vitalicio. Daar reed hij een jaar lang anoniem rond in het peloton, wat hij ook in 1999 zou doen. Toch nam de bondscoach hem mee naar het wereldkampioenschap in Verona, waar hij een knap nummertje opvoerde en verrassend won. Iedereen was verbaasd. Wie is Oscar Freire? De Spanjaard antwoordde met de benen en liet in 2000 zien wie hij was. Hij maakte de overstap naar het grote Mapei en boekte de ene overwinning na de andere, waaronder twee ritten in de ronde van zijn land. Een tweede wereldtitel zat er echter niet in op het WK in Plouay. Freire zette de sprint te laat in en moest toezien hoe Romans Vainsteins hem opvolgde. Toch behaalde hij nog een knappe derde plaats, een beloning op zijn goed seizoen.
Het jaar 2001 viel een beetje tegen voor ‘Oscarito’. Hij won enkel een rit in de Ronde van Duitsland en een rit in de Ronde van Burgos, wat uiteindelijk genoeg was voor een tweede wereldtitel. Die behaalde hij in Lissabon, door zijn ploegmaat Paolo Bettini achter zich te houden. Lang genoot hij niet van zijn zege, want enkele dagen nadien overleed zijn grootmoeder, voor wie hij speciaal een lift had laten aanbrengen omdat ze slecht te been was.
In 2002, zijn laatste jaar als Mapeirenner, boekte hij wederom weinig resultaten. Op een ritwinst in de Tour de France na toonde hij zelden zijn regenboogtrui, die hij aan het einde van het jaar moest afstaan aan Mario Cipollini.
In 2003 koos de tweevoudige wereldkampioen verrassend het Nederlandse Rabobank boven het Spaanse iBanesto.com. Meteen werd hij een van de speerpunten bij de ploeg van Theo de Rooij, maar de Spanjaard stelde licht teleur. Vroeg in het voorjaar liet hij zich opmerken in de Tirreno-Adiratico en de Ruta del Sol, maar verder kwam 'ie niet. Een jaar later liep het stukken beter. Nadat hij twee ritten won op Mallorca en een rit in de Tirreno maakte hij zijn favorietenrol in Milaan-Sanremo helemaal waar. Het leek er echter op dat Erik Zabel had gewonnen, maar de Duitser juichte net zoals Cipollini eerder in de Tirreno te vroeg, en Freire ging hem nog nipt voorbij. Daarna was het lang wachten, maar uiteindelijk kwam Freire met de goede vorm aan de start van het wereldkampioenschap in, opnieuw, Verona na ritwinst in de Vuelta. Zijn landgenoten stonden volledig achter hem en loodsten hem naar een derde wereldtitel, waardoor hij naast Afredo Binda, Rik Van Steenbergen en Eddy Merckx kwam te staan in de geschiedenisboeken met elk drie wereldtitels.
2005 liep na winst in Tirreno-Adriatico en de Brabantse Pijl helemaal fout. Freire kende net als het jaar voordien problemen met zijn achterwerk, maar kon deze keer volledig een streep trekken over zijn seizoen. Begin 2006 was dat probleem helemaal verdwenen en dat was ook te zien. Freire nam weer een blitsstart en won ritten in de Tirreno en het Baskenland. Zijn voorjaar sloot hij af met een tweede opeenvolgende zege in de Brabantse Pijl. Daarna waren alle peilen gericht op de Tour de France, waar hij de jongste twee jaar telkens niet bij was wegens blessures. Net voor de start zakte hij nog even af naar Zwitserland, waar zijn vrouw was bevallen van een dochtertje. Dat belette Freire niet om goed te presteren, integendeel. Freire won twee ritten maar gaf in de laatste week op. Na de Tour toonde hij zich ook de beste in de Vattenfall Cyclassics, waarmee hij zijn jaar afsloot.
Ondanks een verleidelijk aanbod van Saunier Duval bleef de ondertussen drievoudige wereldkampioen zijn Nederlandse ploeg trouw. Het voorjaar van 2007 stond volledig in het teken van Milaan-Sanremo. In februari testte hij zijn vorm met succes in de Ruta del Sol en net voor ‘La Primavera’ in de Tirreno. Die laatste viel een beetje tegen, maar dat was gepland. Freire zat al weken met zijn hoofd in Sanremo. En zoals geweten, Freire piekt zoals geen ander. De Raborenner maakte zijn droom waar en vierde voor de tweede keer op de Via Roma, met voorsprong.
Niels De Wit
|
|
|
|
|
wieleruitslagen.be
|