WVcycling.com

Biografie

Danilo Di Luca ontdekte op vierjarige leeftijd de fiets. Hij was meteen verkocht. Zijn tienjarige broer Aldo – die toen aan competitie deed – merkte het talent van zijn jongere broer op en zette hem enkele jaren later aan om ook aan competitie te doen. Zijn vader zorgde voor een tweede handsfiets en zo kon Danilo op achtjarige leeftijd starten in zijn eerste wedstrijd, die hij meteen won.

Bij de jeugd kwam hij terecht bij jongens als Ivan Basso en Giuliano Figueras, die elke week meestreden voor de overwinning samen met Di Luca. Jaren later schitterde Di Luca bij de beloften. De ene overwinning volgde de andere op en uiteindelijk zou hij met winst in de Baby Giro en het Italiaans kampioenschap als favoriet verschijnen op het wereldkampioenschap in Valkenburg in 1998. Tot zijn grote frustratie won niet hij, maar wel zijn rivaal Ivan Basso. Di Luca zelf werd derde, na Rinaldo Nocentini. De sfeer in het Italiaanse kamp was ’s avonds verbitterd. Basso en Di Luca keken elkaar niet aan, het zou lang duren eer Di Luca dit te boven kwam.

De prestaties van Di Luca gingen niet onopgemerkt voorbij de profploegen. Cantina Tollo, een kleinere Italiaanse ploeg, contracteerde hem. Het zou niet lang duren voordat hij een van de speerpunten werd bij die ploeg. Eind 1999, zijn debuutjaar, werd hij tweede in de Ronde van Lombardije. Het jaar daarop bloeide hij helemaal open. Hij won een rit in de Ronde van het Baskenland, twee Italiaanse eendagswedstrijden en een rit in de Giro d'Italia. Deze won hij telkens na enkele lastige beklimmingen, en maakte het dan af in de sprint. Daar hield hij zijn nickname ‘The Killer’ aan over.

In 2001 zou hij succes in de Giro van 2000 herhalen na dubbele ritwinst in de Tirreno-Adriatico. Ook kon ‘The Killer’ aan het einde van dat jaar zijn eerste klassieker winnen, de Ronde van Lombardije. Na een mindere periode bij Saeco, waar hij voornamelijk goed was voor ritwinst in de Vuelta, koos Di Luca om te gaan rijden bij Liquigas. Een goede keuze, zo bleek achteraf. Want in het voorjaar was Di Luca niet te stoppen. Hij won zowel de Ronde van het Baskenland, de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl, twee etappes en de vierde plaats in de Giro d'Italia en boekte een tal van ereplaatsen. Door deze prestaties kon hij zich aan het einde van het seizoen kronen tot eerste eindwinnaar van de UCI ProTour.

Een vierde plaats in de Giro was helemaal onverwacht, en dus wilde Di Luca meer. In 2006 zette hij alles op de ronde van zijn land, maar dat viel met een 23e plaats enorm tegen. Op een ritzege in de Vuelta na won hij helemaal niets. Een jaar om snel te vergeten en dus zette de Liquigasrenner het jaar daarop weer alles op de klassiekers.

Niels De Wit