WVcycling.com

Biografie

De Spanjaard Alberto Contador kroonde zich in 2007 na drie weken felle strijd uiteindelijk tot winnaar van de Tour 2007. Een onverwachte zege, al was het al langer geweten dat deze Madrileen wat in zijn mars had.

Comeback
De vijfde rit in de Jacob's Creek Tour Down Under 2005 luidde de terugkeer van Alberto Contador in. Contador en zijn toenmalige ploegmaat Luis Leon Sanchez reden samen weg van het peloton. Het scenario lag al een tijdje vast: Sanchez greep de eindzege, Contador de etappewinst. "De belangrijkste overwinning van mijn carrière", waren de woorden na afloop. "Ik had nooit gedacht dat ik dát gevoel ooit opnieuw zou mogen beleven." Het jaar voordien was er immers geen sprake van dat de Spanjaard nog aan een weg als wielerprof zou verder timmeren. Helemaal niet!

In mei 2004 had het noodlot de Madrileen voor lange tijd buiten spel gezet. In de eerste rit van de Ronde van de Asturias voelde de jonge Spanjaard zich helemaal niet lekker. "Ik had al enkele dagen last van immense hoofdpijn", gaat Contador terug in de tijd. "Het was alsof een ader in mijn hoofd was ontploft. In die bewuste rit werd het probleem alleen maar ernstiger. Ik had af te rekenen met stuiptrekkingen en ik rilde van de kou. Ik ging extra kledij halen en plots waren alle ogen op mij gericht. Iedereen vroeg me wat er scheelde, maar voor ik het wist donderde ik van mijn fiets en verloor ik het bewustzijn. Tien dagen later maakte ik alles nog eens thuis mee. Zo kon het niet meer verder! Ik ben naar een ziekenhuis van Madrid gegaan, waar er een bloedklonter in mijn hersenen ontdekt werd. Met spoed onderging ik een operatie. Mijn hersenpan ging er zelfs volledig af. Indien ze later hadden ingegrepen, had ik hier misschien helemaal niet meer gestaan…"

Sterker
"Op die momenten was mijn grote steun en toeverlaat mijn toenmalige ploegleider Manolo Saiz. In die tijd - en misschien nu nog - beschouwde ik hem als mijn tweede vader. In een wereld waar geld primeert, bleef hij me trouw. Zonder enig idee te hebben of ik ooit nog zou kunnen fietsen, laat staan lopen, stond hij samen met mijn familie trouw naast mijn ziekenbed. Ik zal hem daar altijd dankbaar voor zijn."

Ondanks alle tegenslagen, is Contador er meer dan van overtuigd dat hij sterker uit alles is gekomen. "Psychologisch sta je een stuk verder dan je concurrenten. De wilskracht die je na zulke momenten kweekt… Ik ben er steeds in blijven geloven, zelfs op de meest zware momenten. Sinds mijn ongeval werk ik nog harder, met nog meer drang. Je beseft dat wielrennen je ding is en daarom wil je het maximum uit alles halen. Je moet trachten elk moment te nemen dat je krijgt."

Het houdt niet op…
Toch sloop er weer twijfel in het kopje van de Tourwinnaar 2007. Na de ritaankomst op Lagunas de Neila in de Ronde van Burgos 2006 verloor Contador op weg naar de ploegbus opnieuw het bewustzijn. "Ik vreesde dat alles deze keer definitief afgelopen was. Achteraf bekeken had ik toen gebrek aan zuurstof, waardoor de bloedtoevoer naar mijn hersenen deels werd afgesloten. Totaal iets anders dan mijn eerste val, maar de gevolgen hadden evengoed even ernstig kunnen zijn. Gelukkig had ik toen ik viel een helm op."

Voetbal
Ondanks de vele tegenslagen bouwde Contador ondertussen al een behoorlijk palmares op. Ritten in de Ronde van het Baskenland, Romandië en Zwitserland prijkten al voor 2007 op zijn palmares, maar wat hij in 2007 liet zien, was toch nog andere koek. Parijs-Nice, de Vuelta a Castilla y Leon én vooral de Tour zette hij op indrukwekkende wijze naar zijn hand. Nochtans zag het er niet onmiddellijk naar uit dat Contador in het wereldje van de fiets zou stappen.

Allereerst hadden ze het thuis niet al te breed om alles op de wielercarrière van zoon lief te zetten. "We moesten alle eindjes aan elkaar knopen. Mijn moeder heeft het nooit gemakkelijk gehad. Gelukkig leefde er een immense kracht in haar. Dankzij mijn moeder vind ik vandaag de kracht waarover ik nu kan beschikken."

Daarnaast had Contador ook nog eens af te rekenen voor de Madrileense liefde voor voetbal. "Thuis draaide alles rond voetbal. Als regionale flankspeler en als spits heb ik wel wat goaltjes gescoord. Ik maakte deel uit van het schoolteam en we wonnen tal van prijzen. Achteraf bekeken vraag ik me toch af wat ze in mij zagen. Ik had er helemaal geen kaas van gegeten. Maar wat wil je? Alle kranten schrijven over niet anders dan Athletico en Real. Je bent bijna verplicht om op het voetbalveld te stappen."

Tijdrijden
Toch vervaagde na enige tijd de interesse voor voetbal en in de plaats kwam Alberto’s passie voor het wielrennen. "Mijn eerste grote liefde op de fiets was het tijdrijden. Klimmen zei me in eerste instantie niks. Ik schreef me in voor het nationale kampioenschap tegen de klok om te kijken hoe ik voor de dag zou komen. Het was in mijn Madrid, dus qua parcourskennis had ik wel een streepje voor. Ik eindigde tweede op enkele luttele seconden van Carlos Castaño (Karpin). "

"Waarom het dan niet eens proberen in de wegrit", dacht ik bij mezelf. Ik startte zonder verwachtingen, maar behaalde toch een mooie bronzen plak. Toen wist ik het: ik heb een toekomst als renner voor mij. Op mijn 18-jarige leeftijd ben ik pas in een wielerploeg gestapt. Via mijn kameraad Jesús Hernández ben ik bij Azpeitia terechtgekomen. Een familieploegje waar ze me rustig lieten groeien." Met succes... zo zou blijken achteraf

25-02-2008
Kristof Wagemans

Alberto Contador Velasco