WVcycling.com

Biografie

Christophe Moreau werd op 24-jarige leeftijd profrenner bij het Franse Festina. Net zoals andere neo’s duurde het ook bij Moreau lang om resultaten te boeken. In zijn derde jaar als prof won hij een rit in de Ronde van de Middellandse Zee, wat zijn eerste profzege was. De volgende overwinning boekte hij meer dan een jaar later, wederom in eigen land. De Fransman won de slottijdrit in het Criterium International en bevestigde hiermee zijn capaciteiten als tijdrijder, nadat hij in 1996 brons haalde op het nationaal kampioenschap. Na zijn zege in het Criterium International won hij ook twee etappes in de Route du Sud, waarmee hij zich in de selectie fietste voor de Tour de France.

Tussen kleppers als wereldkampioen Laurent Brochard, Richard Virenque en Alex Zülle vertrok de inmiddels 27-jarige Moreau voor het eerst naar de Tour, maar na zeven dagen mocht hij weer naar huis. De Festinaploeg werd betrapt op verboden middelen en werd uit de Tour gezet. Moreau werd, in tegenstelling tot vele van zijn ploegmaats, niet geschorst en kon in 1999 weer aan de slag bij Festina.

Na het missen van de nationale titel in het tijdrijden en etappewinst in de Route du Sud reed hij zijn eerste Tour uit. Anoniem, want hij strandde op de 27e plaats. Daarna schitterde ‘le chien’ nog in de Tour du Poitou-Charentes, waar hij na twee ritten ook het eindklassement naar zich toe trok. Het jaar nadien ging hij opnieuw van start in de ronde van zijn land, al stond er een vraagteken achter zijn vorm ondanks ritwinst in de Midi-Libre. Moreau verbaasde vriend en vijand en finishte als vierde in Parijs, na Armstrong, Ullrich en ploegmaat Beloki. De man uit Vervins had zijn terrein gevonden en zette het jaar nadien alles op de Tour.

Na het stoppen van Festina kwam hij bij Crédit Agricole terecht, waar hij het kopmanschap kreeg. De voorbereiding op de ronde liep meer dan perfect, want hij won na een spannende thriller de Dauphiné Libéré met een seconde voorsprong op Pavel Tonkov. De topvorm die hij gewenst had was er, niets kon misgaan. De start van de Tour werd gegeven aan de kust, in Dunkerque. Favorieten Armstrong en Ullrich lieten het afweten in de proloog, Moreau won en droeg twee dagen de gele trui. Na de elfde rit sloeg het noodlot toe. Twee dagen na Alpe d'Huez was de Fransman helemaal op, hij gaf op. In 2003 probeerde hij het nog een keer, na dubbele ritwinst en de eindzege in de 4 jours de Dunkerque. Ritwinst in de Tour bleef uit, maar Moreau eindigde wel weer in de top-10, als achtste.

Op 33-jarige leeftijd leek de vorm van 2001 terug te zijn, want hij won zowel de Trophée des Grimpeurs als de Tour du Languedoc-Rousillon. Toch kon hij zijn droom weer opbergen, want een podiumplaats in Parijs zat er niet in. Hij eindigde als twaalfde en zou het jaar daarop slechts een plaats beter doen. In 2006 verliet hij Crédit Agricole voor Ag2r, waar hij na het wegvallen van Francisco Mancebo kopman werd voor de Tour. Hij stelde niet teleur maar kon zijn traditie als beste Fransman dit keer niet waarmaken, want zijn ploegmaat Cyril Dessel deed met de zesde plaats één plaats beter.

Niels De Wit