From hero to zero. Hij werd nog derde in de Ronde van Vlaanderen van 2004, wat later op het jaar werd hij betrapt op doping. Na zijn schorsing leek hij zijn comeback te gaan maken, maar dat mislukte. Nu rijdt hij rond als kermiscoureur en verdient hij zijn boterham als vertegenwoordiger. WVcycling had een open gesprek met Dave Bruylandts over de impact op zijn leven.
"Frieten daags voor de koers"
Hoe ben je beginnen koersen?
Oh, dat weet ik niet echt. Ik heb altijd van koers gehouden en mijn vader heeft ook gekoerst vroeger, dus de microbe zal gewoon in mij gezeten hebben.
Was je direct vertrokken bij de beloften of was het een moeizame bevalling?
Moeizaam niet echt, ik ben altijd bij de betere geweest, maar nooit was ik een uitblinker. Ik heb altijd moeten knokken voor m'n plek. Misschien is dat wel goed geweest, dat er mannen waren die altijd wat beter waren, zodat ik moest blijven knokken. Ik won ook wel mijn koersen, maar ik moest er dan veel meer voor vechten. Ik had geen scherpe, goede tijdrit en ik kon niet zo goed bergop. Ik was ook veel zwaarder op dat moment. Op mijn voeding letten was heel moeilijk. Voor mijn 20e bleek dat niet in mijn woordenboek te staan (lacht). Ik zou nog frieten gegeten hebben de dag voor de koers.
Werd er van thuis uit dan niet op gewezen?
Nee, eigenlijk niet. Ze hebben mij altijd wel een beetje laten doen. Maar het is goed zo! Je moet het eigenlijk zelf leren. Vijf keer met je hoofd tegen de muur lopen en dan leer je het wel. Nu is er al veel begeleiding bij de jeugd. Dat is goed, maar wat als ze van ploeg veranderen? Dan komen ze bij heel andere begeleiders, die een heel andere denkvisie hebben. Dus is het beter dat je het voor je eigen allemaal kunt.
Wat was je grote droom als wielrenner?
Ik wou gewoon alles rijden en alles winnen (lacht). Ik ben dan tot de ontdekking gekomen dat ik goed bergop kon, nadat ik zoveel was afgevallen. De Ronde van Vlaanderen winnen was wel een droom voor mij en ik was er ook heel dicht bij. Dat is de koers der koersen. Ik was niet de typische renner voor de Ronde, maar ik trok mijn plan wel.
"Blij dat ik van de wielersport vanaf was"
Daarna werd Bruylandts betrapt op epo. Hij werd twee jaar geschorst maar hield zijn onschuld staande. In 2006 leek hij zijn wederoptreden te gaan maken, maar werd opnieuw op non-actief gezet door zijn ploeg Unibet. Hij besloot daarop te stoppen en werd vertegenwoordiger.
Was de deal die afsprong bij Unibet de druppel?
Ja, daarom ben ik gaan werken. Ze hadden me gerust kunnen laten koersen, maar ik begrijp de mensen van Unibet ook wel. Daarom heb ik ook spijt dat ik de beslissing om te gaan werken niet vroeger nam. Dan had ik nu al een jaar verder gestaan in mijn werk. Die affaire was eigenlijk een kleine hel waar ik door ging. Maar mijn familie is mij altijd blijven steunen. Ik heb er nooit echt heel diep mee ingezeten.
Ik heb ook veel positieve reacties gekregen van ex-collega’s. Ik ben nog dikwijls gaan trainen met profs en niemand heeft mij ooit van iets beschuldigd of mij ‘bedrieger’ genoemd heeft. Het zijn ook profrenners en zij weten ook wel hoe de vork aan de steel zit.
Het was dus niet moeilijk om te gaan werken?
Nee, totaal niet eigenlijk. Weet je, ik was zelfs blij dat ik van de wielersport af was. Het wielrennen wordt altijd in een slecht daglicht gezet. Het wordt ook allemaal breed uitgesmeerd in de pers en op die momenten is dat er gewoon allemaal te veel aan. Dan is het niet erg dat je niet meer kan koersen.
Was het makkelijk om een nieuwe baan te vinden als je in het wielrennen afgedaan wordt als "bedrieger"?
Nee, dat was echt makkelijk (lacht). Ik ben gewoon beginnen werken bij mijn tante. Die zat net zonder vertegenwoordiger en ik wou gewoon iets anders doen met mijn leven. Dus dat kwam net goed uit.
"Beter koersen in koersen"
Begin dit jaar tekende je een contract bij Klaipeda, een continentale ploeg. Waarom ben je niet opnieuw prof geworden?
Dat is een weg terug. Dan moest ik opnieuw stoppen met werken, en ik doe mijn werk heel graag. Mijn job geeft mij nu ook heel veel zekerheid en die geef ik niet graag op. In het begin was het wat moeilijk, maar eens je in het vak zit, leer je de mensen beter kennen. Dan vind ik het moeilijk om daar dan ineens terug van af te stappen.
Ik zit momenteel ook al twee ŕ drie jaar zonder competitieritme, niet meer in het profpeloton. Ik weet niet of ik het had kunnen opbrengen om weer in dat wereldje te stappen. Je bent dan ook veel van huis weg en zo. Maar ik heb natuurlijk niet op een week beslist dat ik opnieuw ging koersen. Die vraag is er begin september gekomen. Nu, ik ging elke zaterdag en zondag rijden met vrienden, het enige verschil is dat ik nu naar de koers moet rijden, maar Femke (zijn vrouw, nvdr.) doet dat allemaal graag en zij heeft mij ook zowat kunnen overtuigen.
Eigenlijk is dat allemaal onnozel gegaan. Ik heb nooit gevraagd aan iemand of ik bij hun weer kon komen koersen. Ploegleiders belden me omdat ze gehoord hadden dat ik misschien opnieuw wou gaan koersen, zonder dat mijn besluit daar al over vast stond. Van het een kwam het ander. Ik heb nooit het eigenlijke gedacht gehad van opnieuw wedstrijden te rijden, maar als je in het weekend op de openbare weg rijdt zie je soms gevaarlijke situaties, al dat verkeer om je heen maakt het dikwijls een stuk gevaarlijker. Daarom kan je beter koersen in koersen.
Is het dan geen doel meer om terug prof te worden?
Nee, absoluut niet. Vorig jaar ging ik gewoon in het weekend trainen en in de winter wat crossen, net zoals duizenden andere Belgen dat graag doen. Het is nu meer een uitlaatklep. Ze zeggen altijd: sport is gezond. En ook ik heb mijn portie sport nodig. Kan ik niet gaan fietsen, dan ga ik wel een eindje lopen.
Is het moeilijk om werken te combineren met het trainen?
Dat is inderdaad niet altijd zo gemakkelijk. Soms ben je wel moe en ben je wat tam. Soms heb ik wel zoiets van: "Ik wil eens een hele dag in de zetel liggen." Maar tot hier toe valt het nog heel goed mee.
In 2004 deed je nog mee voor de overwinning in de Ronde van Vlaanderen, nu rij je kermiskoersen. Is het moeilijk om je te motiveren?
Dat is een hele andere motivatie natuurlijk. Met de Ronde van Vlaanderen ben je bezig van in november. Er volgen stages, specifieke trainingen, conditie opbouwen, voorbereidingswedstrijden ...
Dit is nu totaal anders. Stages kennen wij niet (lacht). Het is een hele andere instelling nu. Ik train niet zo veel meer, niet zo lang meer. Vroeger was het 6 ŕ 7 uur trainen, nu wordt dat beperkt tot 3 uur.
Wil je zelf nog iets bewijzen naar de buitenwereld toe, of voor jezelf?
Als je een rugnummer opgespeld krijgt, dan rij je altijd voor te winnen uiteraard. Maar als ik tweede of derde wordt, dan al ik ’s avonds zeker niet slecht gezind zijn.
Bedankt Dave. GERELATEERD AAN:-
Dave Bruylandts 
Interview met Dave Bruylandts 
© WVcycling.com - wieleruitslagen.be 2002-2007
