Een zatte fles in de Hel
Greg Van Avermaet maakt een opvallend eerste profseizoen mee. De Oost-Vlaming, sinds dit seizoen actief bij de grote jongens van Predictor-Lotto, wist voor alle belangrijke klassiekers van het Noorden zowaar een plaatsje te versieren. Zelfs in de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix kreeg hij de kans om zich te tonen.
Pech in de Ronde
“Ik was eerst niet voorzien voor de Ronde, maar door het uitvallen van McEwen mocht ik plots opdraven. Mijn doelstelling was om de streep in Meerbeke te halen, maar twee valpartijen beslisten daar anders over. Eerst ging ik zonder veel erg tegen de grond in de Lippenhovestraat, maar bij mijn tweede val had ik meer pech. Vlak voor de Kluisberg lag ik er opnieuw bij. Mijn fiets was zwaar beschadigd, waardoor ik eigenlijk nieuw materiaal nodig had.”
“De ploegleiding vond het op dat ogenblik niet meer nodig dat ik de wedstrijd uit zou rijden, omdat ik toen al in een vrij uitzichtloze situatie was beland. Andere mannen waren belangrijker in de koers en de ploegleiding liet me daardoor wat aan mijn lot over. Op dat moment had ik wel enorm veel spijt. Je rijdt niet elke dag de Ronde van Vlaanderen. Als het dan op die manier afloopt, doet het pijn… Maar ja, dat is koers.”
“De momenten waar ik wel van kon proeven in de Ronde waren prachtig. Die massa volk aan de kant, die hysterie. Niet te vergelijken met een andere koers. Ook aan de startplaats was het drummen geblazen. Ik moest me echt door de massa wurmen om toch maar aan de start te geraken. Onvoorstelbaar!”
Afzien in de Hel
Een week later mocht Van Avermaet opdraven in Parijs-Roubaix. Daar kleurde de jonge Oost-Vlaming mee de koers. “Ik koos bewust voor de aanval. Net als in de Ronde probeerde ik mee te gaan in de vlucht van de dag, om zo de ploeg van dienst te zijn. In tegenstelling met de week voordien lukte het deze keer wel. Weet je, in zo’n kopgroep rijden is eigenlijk veel gemakkelijker dan in het peloton. Je kunt je eigen weg uitstippelen en dat maakt ook dat je minder rap stukken zal hebben.”
“Wat me zal bijblijven van deze editie? Misschien wel die dronken kerel die plots op één van de kasseistroken voor onze neus opdook. Iedereen in de remmen om hem toch maar te ontwijken. Zoiets maak je alleen maar in Roubaix mee. Daarnaast is de lichamelijke schade die je in zo’n wedstrijd oploopt ook niet te schatten. Kijk, zelfs nu heb ik nog blaren op mijn handen. Net na het overschrijden van de finish is je lichaam compleet op. Alles doet pijn. In het naar huis rijden was het zelfs zo erg dat ik bijna moest braken. Zo diep was ik geweest.”
Zijn die inspanningen dan eigenlijk wel nuttig in de ontwikkeling van een renner? “Absoluut! Zoiets loont op termijn. Als je na 160 km al de remmen dichtknijpt leer je het ook niet. Je moet leren afzien. Zo bouw je langzaam op. Daarbij, ik ben fier dat ik Roubaix heb kunnen uitrijden, en dan nog wel op een negenentwintigste plaats. Dat mag gezien worden. Ik denk niet dat vele renners dat al kunnen zeggen in hun eerste profseizoen.”
Deze editie van de ‘Hel van het Noorden’ werd ook gekenmerkt door de uiterst droge staat van het parcours. “Ik heb inderdaad veel stof naar binnen gekregen, al hielden de motoren in onze groep zich nog aan een respectabele afstand van de renners. Dat was in de finale blijkbaar niet het geval met Leif (Hoste, nvdr.). Dankzij één van die motorrijders is hij over kop gevlogen. Jammer als de wedstrijd op die manier beslist wordt, want het is eigenlijk dankzij mannen als Leif Hoste en Robbie McEwen dat renners zoals ik zonder al te veel druk kunnen rondrijden. Je weet dat er steeds iemand is waar de ploeg op kan rekenen om het af te maken. Dat maakt het voor ons een stuk gemakkelijker.”
“Als ik nu moet kiezen tussen Roubaix of Vlaanderen, dan kies ik dan Parijs-Roubaix. Ik heb de finale mogen rijden, en dat bevalt me. Dat wil ik graag herhalen.”
Topniveau is nog te hoog gegrepen
In de E3-prijs Harelbeke mocht Greg zijn eigen kans gaan. José De Cauwer, de begeleider van de jongeren bij Predictor-Lotto, had Van Avermaet de opdracht gegeven om zich ten volle voor die wedstrijd voor te berijden. “De E3-prijs wordt Gregs Ronde van Vlaanderen”, had De Cauwer laten optekenen. “Daar presteren was eigenlijk onbegonnen werk, als je ziet welke toppers er aan de start verschenen: Freire, Boonen, Bettini. Tegen die mannen kom ik duidelijk nog te kort.”
Hoe is dat nu eigenlijk om met die ‘groten der aarde’ in het peloton te fietsen? “Je kijkt natuurlijk wel eens op als zo’n ster je passeert, maar ik ben niet direct iemand die zich zal laten imponeren. Natuurlijk ken ik de kwaliteiten en erelijsten van die renners, maar ik heb evenveel recht om daar te zitten.”
Dat onderstreepte Van Avermaet met zijn zege in Qatar. “In mijn eerste wedstrijd als prof al mogen genieten van een zege was een droom. Die handen de lucht in kunnen steken was genieten. Ik hoop stiekem om in de Ronde van België en op het BK in Ronse dat nog een keertje over te doen.”
GERELATEERD AAN:-
Greg Van Avermaet 
Interview met Greg Van Avermaet 
© WVcycling.com - wieleruitslagen.be 2002-2007
