“Ik heb de Kemmel al opnieuw beklommen”
11 april 2007 is een datum die de West-Vlaamse renner Andy Cappelle wellicht nooit meer zal vergeten. Tijdens de tweede afdaling van de Kemmelberg in Gent-Wevelgem, smakte de renner met een enorme snelheid tegen de kasseien. Een val die wellicht nog een hele poos door het hoofd van de renner zal spoken.
“Ik kon geen kant meer op!”
“Ik zat vrij goed voorin geposteerd”, beschrijft Andy zijn val voor onze website. “Ik liet bewust een gaatje met de renners voor mij, want ik ken de Kemmel alsuit m’n broekzak. Ik wist dus maar al te goed welke risico’s er aan de afdaling verbonden waren. Plots gingen verschillende renners voor mij onderuit, ik kon geen kant meer op! Ik moest vol in de remmen en voor ik het wist smakte ik tegen de kasseien. De pijn die ik toen voelde was enorm. Ontzettend hard om te verduren, aangezien ze maar niet ophield.”
Voor Cappelle was dat het begin van een enorme lijdensweg. “Het duurde 45 minuten eer ik het ziekenhuis bereikte. De vele toeschouwers die - weliswaar goedbedoeld - een handje wilden toesteken, liepen de hulpdiensten wat in de weg, waardoor alles nogal moeilijk verliep.” Aangekomen in het ziekenhuis, was het al niet veel beter. “De verplegers wisten niet waar eerst kijken. Ze kregen 14 renners over de vloer die allemaal vlug wilden geholpen worden. Alles verliep vrij hectisch.”
Verkeerde diagnose, been verlamd
Na enige tijd kon Cappelle uiteindelijk dan toch geholpen worden. Bij een eerste medische check-up bleken zijn blessures niet al te ernstig te zijn. “De eerste analyse viel op zich mee. Er werd een elleboog- en polsbreuk geconstateerd, en mijn schouder was op twee plaatsen gebarsten. Dat deelde men me mee in het ziekenhuis.” Maar al vlug had Cappelle door dat er meer aan de hand was. “De volgende dagen kon ik mij maar niet verplaatsen vanwege de zware pijn aan het bekken. Ik heb uiteindelijk onze ploegarts M. Dick geraadpleegd, die
een drievoudige bekkenbreuk constateerde. Dat was even schrikken! Gelukkig was het bekken niet verplaatst, anders waren de gevolgen dramatisch geweest.”
“Een volle maand heb ik pijn geleden. Wat me vooral zorgen baarde was mijn bovenbeen. Dat was voor een tijd totaal verlamd. Ik moest met mijn handen mijn rechterbeen verplaatsen, aangezien ik hem niet op eigen kracht kon optillen. Ik moet toegeven dat die situatie, mij en mijn omgeving veel zorgen baarden.”
Miraculeuze genezing
Na vijf weken van kommer en kwel kwamen dan toch de eerste positieve signalen. “Tijdens week vijf begon ik opnieuw gevoel in mijn been te krijgen en binnen de kortste keren voelde ik mij weer helemaal als nieuw.” Voor Cappelle was dat een opluchting van jewelste. “Na zes weken inactiviteit mocht ik eindelijk rustig de training hervatten. Leuk dat ik eindelijk opnieuw kon fietsen en dat wonderwel zonder enige pijn.”
Natuurlijk was het voor Cappelle weer opbouwen van nul. “Toen ik mijn hartslag op mijn eerste trainingstochtjes zag wist ik dat er nog veel werk voor de boeg was. Wat viel dat tegen, zeg! Ik moest steeds een kleine versnelling zoeken om maar niet tegen het rood aan te gaan. Dat was wel wennen. Zeker wanneer je weet dat ik net voor mijn val in blakende vorm verkeerde. Amper zes weken later, kon ik een groepje wielertoeristen niet meer volgen. Dat was pijnlijk! Maar het voornaamste was dat ik opnieuw kon fietsen. Dat was op zich al een succes.”
Dat Cappelle zo vroeg de trainingen kon hervatten, dankt de West-Vlaming zeker en vast aan de steun die hij gedurende zijn revalidatie kreeg. “Vooral de eerste twee weken regende het telefoontjes, mailtjes, kaartjes, … Dat deed me enorm veel deugd. In nood kent men zijn vrienden.”
Geen schrik van de Kemmel
Ziet Cappelle het nog zitten om de Kemmelberg ooit nog eens over te rijden? “Er zijn al veel mensen die me die vraag gesteld hebben. Wel ik moet zeggen: de eerste de beste lange duurtraining die ik maakte na de val, ben ik onmiddellijk naar de Kemmel gereden en heb hem eens goed omhoog gespurt. Dat leek mij de beste therapie. De afdaling heb ik genomen langs een zijwegje, geen slecht alternatief trouwens voor Gent-Wevelgem.
Ondertussen zat Cappelle niet stil. Meer zelfs, komende woensdag maakt de renner zijn rentree in het peloton. “Na tien weken hervat ik de competitie in Halle-Ingooigem. Wat een succes! Vol spanning kijk ik ernaar uit om woensdag opnieuw tussen de collega’s mijn plaatsje in te nemen… en zeggen dat de dokters voorspeld hadden dat mijn seizoen erop zat. (lacht) Hier zit een heel gelukkige jongen.”
We willen Andy alvast ontzettend bedanken voor zijn tijd, en we wensen hem dan ook het allerbeste voor de toekomst. GERELATEERD AAN:-
Andy Cappelle 
Interview met Andy Cappelle 
© WVcycling.com - wieleruitslagen.be 2002-2007
