De Nederlander Bobbie Traksel is terug van weg geweest. Na jaren van tegenslag verbaasde de renner van Cyclingteam P3transfer-Batavus God en Klein Pierke met etappe- en eindwinst in de Driedaagse van West-Vlaanderen. Dat Traksel in staat was tot grootste dingen, was al langer bekend. Acht jaar geleden - in augustus van 2000 - maakte het toen 18-jarige broekje de grote stap naar de profs bij Rabobank. Zo werd Traksel de jongste prof ooit in Nederland samen met Jacques Hanegraaf en Danny Nelissen. Om maar even te zeggen wat voor een mooie carrière er voor Traksel weggelegd was. Met de Ronde van Vlaanderen voor beloften op het palmares, waren de verwachtingen nu eenmaal hooggespannen. En terecht!
Blessurelijst(je)
Maar lang kon de 26-jarige Nederlander niet van die status genieten. In een van zijn eerste profwedstrijden, de GP Le Samyn in Fayt-le-Franc; viel hij. Tien gebroken ribben en een geperforeerde longkwab waren zijn aandeel. Blessures die hem de rest van zijn carrière zouden blijven achtervolgen.
“In totaal brak ik tijdens mijn carrière al 21 ribben, 2 polsen, 3 vingers en 3 tenen. Daarnaast liep ik 3 hersenschuddingen, 2 longperforaties, toxoplasmose en de ziekte van Pfeiffer (klierkoorts, red.) op. Ik scheurde ook nog eens mijn hiel en liep 2 scheuren op in mijn schouderblad. Verder moest ik ook al eens een knieoperatie ondergaan aan mijn knie na een val in de Ster van Bessèges”, somt Traksel zijn blessurelijstje op. Ondanks de miserie mocht hij toch enkele keren juichen in wedstrijden als Veenendaal-Veennedaal (2002) en in de Ster Elektrotoer (2002).
Denken aan stoppen
Toch is het nooit gemakkelijk geweest om steeds opnieuw uit het dal der blessures te keren. “Het is verschrikkelijk moeilijk om elke keer terug van nul te moeten beginnen. Ik heb daar wel eens een probleem mee gehad om de motivatie te kunnen vinden om weer eens opnieuw terug te moeten vechten. Maar als je iets niet kunt doen wat je heel erg graag doet - bij mij is dat wielrennen - dan weet je weer wat je mist en ga je er weer vol tegenaan”, aldus de renner.
“Ik heb er over gedacht om te stoppen met wielrennen. Zeker na mijn val in Bésseges anno 2005. Ik ging met alle vertrouwen en moed de revalidatie tegemoet, maar ik verloor de moraal en vroeg me af waarom ik dat altijd tegenkom. In die tijd maakt het allemaal niet zo veel meer uit, je doet bot tegen je vrouw en je eet alles op wat je maar kunt vinden. Maar na mijn knieoperatie was het allemaal anders. De pijn was weg en ik kon weer doen wat ik heel erg graag doe. In die tijd heb ik ook geleerd dat je geen plannen kunt maken met een blessure. Je moet alles gewoon van dag tot dag bekijken. Als je plannen maakt kunnen die tegen vallen en krijg je een klap en dan ga je je moraal verliezen.
Toch overwon de liefde voor de fiets bij Traksel. “Als ik over tien jaar nog met plezier fiets is mijn opzet geslaagd. M'n grootste
drive, na al mijn tegenslagen, is het plezier in het fietsen en de liefde voor de sport.”
Bronnen: Bobbietraksel.com, Wieleradvies en Cyclingnews GERELATEERD AAN:-
Bobbie Traksel-
Fondas P3Transfer-Batavus-
Driedaagse van West-Vlaanderen 
Traksel: combinatie van talent en veel blessures 
© WVcycling.com - wieleruitslagen.be 2002-2007
