Wielrennen lijkt heel simpel. Een route van punt A tot punt B, een verzameling aan fietsen en getrainde atleten… meer heb je niet nodig. De geschiedenis leert dat je daarmee veel kan bereiken in de wielersport al zijn er toch vreemde uitzonderingen. WVcycling verzamelt de meest bizarre wielerweetjes van de afgelopen 100 jaar.
Respect
De twaalfde editie van de Ronde van Italië leek gedoemd niet van start te gaan. De organisatoren zaten in 1924 met een gat in het budget (de Italiaanse economie zakte na WO I als een pudding in elkaar, waardoor het zoeken naar sponsors heel moeilijk verliep), met als gevolg dat een faillissement van de ronde dreigde.
Bovendien viel het aantal deelnemers aan het evenement zwaar tegen. De organisatie dacht er dan ook aan om de Ronde van Italië dat jaar af te blazen. Met de hulp van de overheid - de Ronde van Italië was een propagandamiddel om Italië in het buitenland aan te prijzen - kon de Giro uiteindelijk financieel overeind gehouden worden. Daardoor konden er toch zo’n 90 deelnemers van start gaan. De grote Girobazen waren echter zo druk in de weer geweest met het zoeken van geldschieters, dat ze vergaten om de deelnemerslijst grondig te screenen. Die ‘blunder’ zorgde ervoor dat er wel een zeer opmerkelijke deelnemer de start nam.
De renner met het rugnummer 72 bleek namelijk helemaal geen man te zijn. Op de startlijst verscheen de naam Alfonsin Strada, maar in werkelijkheid bleek het om ene Alfonsina Morini te gaan. De vrouw uit Modena, die werkelijk verzot was van de fiets, had onder de familienaam van haar echtgenoot ingeschreven en ‘toevalligerwijs’ de a van haar voornaam laten vallen. Vooraleer ‘het bedrog’ opgemerkt was, was de eerste rit echter al op gang geschoten. De eerste (en enige ooit) vrouw tussen haar mannelijke collega’s in een grote ronde was een feit.
Zou iemand als Marianne Vos mee kunnen strijden in de Giro tussen de mannen?
Alfonsina Morini, die haar mannetje zeker kon staan (ze voedde haar 8 broertjes en zusjes deels door zichzelf op), zou de Giro uitrijden op een 41e plaats. En echt huzarenstukje, zeker in de preutse streng katholieke Italiaanse tijd waarin ze verkoos om deel te nemen aan de Giro. In een periode waar de vrouw als het zwakke geslacht werd aanzien en waarbij vrouwen hun benen niet mochten laten zien - iets wat natuurlijk niet lukte op de fiets -, werd Morini het slachtoffer van spreekkoren, boegeroep en zelfs handgemeen (om het woord aanranding niet in de mond te nemen).
Morini, die in 1905 ook het snelheidsrecord op de fiets voor vrouwen brak (37 km/u op een fiets van 20 kg), beet echter door en haalde de eindstreep… weliswaar ver achter eindoverwinnaar Enrici. Maar toch… Het ploeteren op onverharde wegen, over etappes met meer dan 250 km en het ondergaan van de vernederende publieke opmerkingen hielden haar niet tegen om de Giro uit te rijden. Dat verdient respect!
De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat Morini eigenlijk die Giro niet mocht uitrijden. In de zevende etappe tussen L'Aquila en Perugia haalde de vrouw de finish na het verstrijken van de tijdslimiet – ze was op de sukkel met knieproblemen, koorts en een stuurbreuk -. De organisatoren, die een hele brok publiciteit scoorde met de deelname van de Italiaanse, zagen een uitsluiting echter door de vingers.
Voor de aardigheid even dit erbij. Het lijstje proviand dat de renners en renster kregen voor aanvang van elke rit in de Giro van 1924: Een kwart van een geroosterde kip, 250 g vlees, 2 prosciutto’s en beboterde boterhammen, 2 boterhammen met confituur, 3 rauwe eieren, 2 bananen, 100 g aan koekjes en 50 g aan chocolade, enkele appelsienen en appels. GERELATEERD AAN:-
Giro d'Italia 
WVbizar (5): Help! Een vrouw in de Giro 
© WVcycling.com - wieleruitslagen.be 2002-2007
