Traditiegetrouw staan na kilometers kasseien ook heuvelklassiekers op de kalender in april. Echter laten de stevige beren van het Vlaamse land dat werk liever over aan de meer explosieve types. Het Ardense triptiek – Amstel Gold Race, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik – mocht voor sommigen dan een marteling zijn, voor anderen werd het de hemel op aarde. Daarom wil WVcycling even achterom kijken en enkele kersverse revelaties uit het Ardennenwerk in de spotlights zetten in een reeks van drie. Gisteren was Andy Schleck aan de beurt, nu richten we onze koplampen op Christian Pfannberger.
Grote belofte
Wie Oostenrijk zegt, zegt wintersport. Wie in de Alpenstaat zijn brood wil verdienen met topsport, zoekt het in het skiën, schansspringen of biatlon. De buitenbeentjes die toch voor de koersfiets kiezen, blinken dan ook niet toevallig uit in het klimwerk. Peter Luttenberger en Georg Totschnig verdienden het afgelopen decennium hun strepen in de Tour de France, en dat kwam de plaatselijke wielersport zeker ten goede. Meer en meer jonge Oostenrijkers vinden de weg naar het profpeloton. Christian Pfannberger is echter al lang geen ‘broekje’ meer. Bij de jeugd liet hij al flitsen van zijn talent zien. Op amper 19-jarige leeftijd mocht hij al proeven van de wereldtitel, weliswaar bij de militairen. Ook bij de beloften liep het van een leien dakje. In 2001, het seizoen voor zijn profdebuut, wist Pfannberger enkele mooie koersen én een nationale titel binnen te halen. Bij het bescheiden Team Nürnberger zette hij zijn eerste stapjes tussen de grote jongens. Het leek het begin van een mooie carrière te gaan worden.
Schorsing en comeback
Meer dan twee jaar later had Pfannberger echter nog geen enkele zege geboekt. Het begon te knagen, want na elk seizoen moest hij op zoek naar een ploeg die nog geloofde in het supertalent van weleer. Onder de druk om te presteren maakte hij de fout om de verboden middelen boven te halen. Zijn testosterongebruik kwam aan het licht en de Oostenrijker werd voor twee jaar geschorst. Het pleit voor hem dat hij de droom om een succesvol wielrenner te worden toch niet opgaf. Pfannberger werkte in stilte aan een terugkeer en Elk Haus besloot hem in 2006 terug een kans te geven. Met succes. Hij werd meteen nationaal klimkampioen en won een etappe in de Ronde van Oostenrijk. Het leek weer de goede kant op te gaan met Pfannberger.
Het jaar nadien volgde de bevestiging. Ook op de Italiaanse heuvels leek hij goed uit de voeten te kunnen, want hij haalde diverse podiumplaatsen binnen in de plaatselijke semiklassiekers. Een nationale titel op de weg was een mooie beloning voor zijn geslaagde
comeback. In Duitsland dacht men er blijkbaar anders over. Het dopingverleden van Pfannberger en ploegmaat Markus Eibegger was een doorn in het oog van de organisatie van de Deutschland Tour. De wildcard van Elk Haus kwam plots op de helling te staan, maar uiteindelijk mocht de formatie toch van start gaan. Pfannberger haalde er een verdienstelijke vijftiende plaats binnen. Na een geslaagd najaar kreeg hij een aanbieding van Barloworld, manager Claudio Corti zag in hem de geknipte persoon om zijn multiculturele ploeg te versterken. Pfannberger twijfelde niet, plots kreeg hij de kans om zich te tonen in de grootste wedstrijden van het jaar.
Geslaagd debuut
Een aanpassingsperiode had Pfannberger niet nodig, hij ging gewoon op het elan van 2007 verder. In de Zuid-Afrikaanse Giro del Capo ging hij meteen met rit- en eindwinst aan de haal. Zo fietste hij zich meteen in de gunst van zijn nieuwe werkgever. Op 28-jarige leeftijd leek de tijd ook rijp om hem eens uit te testen in de Ardense voorjaarsklassiekers. Een meer dan geslaagd experiment. Ondanks het totale gebrek aan parcourskennis reed Pfannberger altijd attent mee voorin tijdens de Amstel Gold Race. Na de Keutenberg handhaafde hij zich, tot ieders verbazing, in het elitegroepje om uiteindelijk als zesde te finishen.
Ook op Waalse wegen liep het vlot. Op de Muur van Huy reed hij, vrij anoniem, naar een negende plaats. Maar in ‘La Doyenne’ voelde hij zich meer in zijn sas. Op de Valkenrots ging het net iets te snel voor hem, maar in het niet onaardige gezelschap van Cadel Evans en Thomas Dekker wist hij toch een vijfde plek uit de brand te slepen. Manager Corti was in de wolken met zijn prestaties. “Pfannberger is een toonbeeld van enthousiasme en professionalisme. Hij zal bij ons nog veel mooie wedstrijden rijden, waarin hij zich ongetwijfeld zal tonen.” Het volgende doel van Pfannberger is de Giro d’Italia, meteen zijn debuut in een grote ronde. Benieuwd of we hem daar ook zo nadrukkelijk in beeld gaan zien.
GERELATEERD AAN:-
Christian Pfannberger-
Barloworld 
Ardennenrevelaties: Christian Pfannberger (2) 
© WVcycling.com - wieleruitslagen.be 2002-2007
