WVcycling.com

Mijn seizoen startte op 16 maart met de Omloop van het Waasland, een koers in Kemzeke. Het was koud en het regende, maar dat maakte mij niets uit. Mijn hart brandde weer omdat ik eindelijk weer samen met een ploeg een wedstrijd kon rijden. Veel tijd om te genieten had ik echter niet want vanaf de start reden ze meteen vol door. Gelukkig kon ik me vooraan goed handhaven. Iets wat niet het geval was bij mijn ploegmaats, die door tal van valpartijen opgehouden werden.

Toen we de laatste vijf ronden ingingen, voelde ik dat de tijd rijp was om nog eens in de aanval te trekken. Met een paar jongens versnelde ik uit het peloton. We hadden meteen een goed gat, maar niemand werkte voluit mee. Het verschil met de groep slonk, maar toen Nico Eeckhout in de laatste ronde nog tot bij ons sprong, dacht ik dat het misschien toch nog goed zou komen. Maar het mocht niet baten, even later had het peloton ons toch te pakken. Jammer, al was ik toch blij dat het al zo goed ging. Ik heb normaal wel een paar koersen nodig om dat vormpeil te behalen.

Ach, wat heb ik de voorbije twee jaren in Italië de koersen in België gemist. Kasseien, regen en al die vuiligheid. We zagen er uit als varkens! Na die dag had ik ook meteen weer genoeg Belgische wedstrijden gereden voor de volgende twee jaar (lacht).

Na Kemzeke ging ik naar ‘Rund um Köln’. Een koers die heel belangrijk is (vanwege Duitse sponsorbelangen, red). De spanning was groot en het wachten was lang. Ik heb twee uur in de auto geslapen, tot ik dan te horen kreeg dat we niet konden starten vanwege de hevige sneeuwval. Ik werd helemaal gek!

Samen met ploegmaat Dirk Müller ben ik dan naar Ahrweiler gereden, waar nog een criterium plaats vond. We wilden absoluut koersen. Maar toen we daar aankwamen, sneeuwde het ook daar zo hard dat ik me uiteindelijk toch echt begon af te vragen wat ik daar aan het doen was. Maar goed, we konden ons rugnummer opspelden en bovendien op de fiets springen. Maar dan volgde het harde verdict:.... weer geen koers! Ik ben dan maar helemaal neergeslagen naar mijn vriendin gereden en ben tot op de volgende dag niet meer uit het bed gekropen.

Nieuwe kans, nieuw geluk.

Op 30 maart vond opnieuw een koers in Köln plaats: "Köln, Schuld, Frechen". Ik had het weer - 20 graden en volop zonneschijn – eindelijk eens met me mee. Na 70 kilometer gingen we de eerste beklimming tegemoet maar daar kwam ik mijn deel van de pech tegen: Ik reed lek. Nadat ik mijn wiel gewisseld had, moest ik het hele peloton opnieuw voorbij. Dat ging vrij goed en ik had zelfs nog even de tijd om eens te zwaaien naar m’n neef, die het op dit moment iets moeilijker had.

Toen ik uiteindelijk bij de eerste groep kwam, ging het onmiddellijk bergop. Onder het aanvalswerk van mijn ploegmaats reed een groep van circa 10 man weg, waar ik nog net kon naartoe springen. Met nog 40 kilometer te gaan, demarreerde mijn ploegmaat Dirk Müller uit dat groepje en die nam Björn Glasner met zich mee. Ik heb dan mooi afgestopt en dacht dat het wel gebakken zou zijn. Toch niet! In de laatste 5 kilometer moest ik zelfs lossen en zag ik ook nog eens Müller terug komen. Tja, zo kan het gaan. Ik werd uiteindelijk nog achtste.

Daarna zijn we met de ploeg naar Mallorca gevlogen voor de XLII Cinturón Ciclista a Mallorca. In de proloog werd Müller tweede, waarna hij werd uitgespeeld als kopman. In de tweede etappe - die via Soller naar Puig Major ging – zag het er even benard uit. Müller had het op een klim halverwege even moeilijk, waardoor een gevaarlijke kopgroep bijna twee minuten pakte op ons. We bleven echter ‘cool’ en hebben als een echt team het gat na de afdaling dichtgereden. Op vijf kilometer van de streep hadden we de groep terug te pakken waardoor Müller tweede bleef in het klassement. Het was toch een geweldig moment voor ons, omdat het mooie ploegenwerk zo goed gelukt was.

Op zondag liep alles zoals besproken en reed Müller alles in de vernieling. Onze eerste overwinning!. Ik ben in Spanje een heel stuk beter in conditie gekomen en hoop dat het vanaf nu nog beter gaat. Volgend weekend starten we in Drenthe, waar ik denk dat we een goede kans maken. Daarna gaat het naar Rusland ("GP Sochi") waar wij ons voorbereiden op de Henninger Turm.

Ik wens jullie nog een mooie week.

Groetjes,

Stefan Cohnen

GERELATEERD AAN:
- Stefan Cohnen

20/04/2008 door Niels De Wit